16-03-16

Vermijdingsgedrag of zelfzorg?

Themanummer: 'The River' van REM

"There's no one left to take the lead,
but I tell you and you can see
we're closer now than light years to go.
Pick up here and chase the ride.
The river empties to the tide.
Fall into the ocean."

exposure, hokusai, therapie, angst overwinnen

Ik volg al sinds mijn 22ste therapie, mits hier en daar een onderbreking. Pogingen om eerder hulp te zoeken mislukten door het gebrek aan expertise en toewijding van mijn toenertijdse huisarts. Een van de belangrijkste lessen die ik leerde in therapie is de catch 22 van de vermijding. Het is normaal dat je angst wil vermijden en dat je het voorwerp van je angst (een spin, je moeder, de angst zelf, andere mensen, jezelf...) uit de weg gaat. Maar vermijdingsgedrag maakt de angst alleen maar groter, o.a. door het feit dat er dan geen reality-check plaatsvindt. 

Een hele mooie illustratie van hoe je met angst kan omgaan ligt verscholen in een Japanse houtsnededruk van Hokusai. Het is de afbeelding van een grote golf die gaat neerslaan op de zee, zie afbeelding. Toen ik aan aragnafobie leed, leerde ik de angst over mij te laten vloeien als een golf, EN te voelen hoe die golf ook weer wegtrekt en de angst achteraf iets minder intens is. Stilaan wordt de angst herleid tot iets beheersbaars en kan je weer verder met je leven.

Allemaal goed en wel, maar nu sta ik midden in mijn zelfontdekking als HSP en is zelfzorg primordiaal. En nu ben ik in de war, want waar ligt de grens tussen vermijdingsgedrag en zelfzorg?

Concreet voorbeeld: de kennis die me vorige week zo choqueerde met haar ijskoude opmerkingen is weer boven water gekomen en ze heeft mijn kindje angst aangejaagd. Ze is een representatie van 'de moeder' en mijn kindje voelt dat ik afstand neem en me distantieer van haar kille pose en dat maakt haar heel bang. Het liefst zou zij op de knieën vallen en vergiffenis smaken zodat alles weer 'goed' is, ook al is alles dan fout. Het is haar instinctieve reactie en die brengt bij mij een trekkend gevoel in de keel teweeg dat vanuit de maag komt, alsof er een stalen vleeshaak me naar beneden trekt. Daar is mama! innocent

Wat moest ik nu doen: ik moest langs de post en ik wilde eten inslaan voor vanavond, vlakbij de woonplaats van deze persoon. Na enig voelen en nadenken leek het me absurd om me in het woelig vaarwater te begeven en ben ik mijn boodschappen elders gaan doen, waarna ik toch even stopte voor haar huis om bij die ene winkel langs te gaan. Mij leek het logisch. Ik was ontspannen, kon mijn kindje tot vertrouwen verleiden en ik voelde de haak wegtrekken. Maar iets in mij voelt zich slecht, want ik ben de situatie uit de weg gegaan. Toch zegt mijn gezond verstand dat ik de juiste beslissing heb genomen.

Hoe maak ik het onderscheid tussen zelfzorg en vermijding? 

18:32 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.