13-03-16

Eerste lenteweekend

Themanummer: 'Don't let the sun go down on me' door George Michael, in duet met Elton John

'I search myself, it's always someone else that I see,
And just allow the fragments of your life, to wander free,
'cause losing everything, is like the sun going down on me'

De voorbije dagen scheen de zon hier gul en ik heb ervan genoten. Buiten kunnen zijn is voor mij enorm belangrijk. Frisse lucht, de openheid en onbegrensdheid van de buiten geeft me ook geestelijk ruimte en dat doet deugd.

Deze week werd voor mij getekend door een voorval met de hond. Wij hebben een kleine jachthond en die werd tijdens het wandelen aangevallen door een grote boxer. De hond en ik wandelden samen door het veld, waar we vaak wandelen. Hij wandelt in eerste instantie een meter achter mij en hoewel ik de boxer al gezien had - hij loopt daar wel vaker los - had ik de situatie niet als gevaarlijk ingeschat. Helaas moet de boxer snel op ons afgelopen zijn en plots hoor ik een gegrom en kijk ik achter me om te zien hoe hij boven mijn hond staat en gromt, terwijl hij hem een duw geeft met zijn snuit. Mijn hond vloog 5 meter vooruit, keek me aan met een groot vraagteken in zijn ogen, en toen ik me omdraaide stond de boxer nog altijd achter mij te grommen. Ik ben rustig verder gewandeld, heb mijn hond vrolijk toegesproken zoals altijd en hem af en toe gelokt met een snoepje om het vertrouwen te lijmen. Ik moet hem immers beschermen en had dat niet tijdig gedaan. Achteraf wandelde ik langs bij de buren waar een grote Mechelaar rondloopt die superlief is voor mijn hond en het klikt echt goed tussen hen. Ik hoopte dat die positieve ervaring mijn hond opnieuw vertrouwen zou geven.

Dat lukte ook wel, ware het niet dat mijn hond thuis - op zijn terrein- plots een waakzaamheid equivalent aan terreurniveau 4 aan de dag legde. Bij het minste blafte hij, ik werd er gek van. Ik begreep hem wel, maar ik ben echt heel streng geweest om dat gedrag zo snel mogelijk uit te bannen. Ik heb hem op mijn arm rondgedragen in de tuin, zo wordt hij rustig en ziet hij dat er niks aan de hand is. Na een dag of twee ging het al een stuk beter en sindsdien heeft hij het vertrouwen teruggewonnen. We wandelden vandaag langs de plaats waar het gebeurde en de hond keek niet eens om, hij is terug in topvorm. Heerlijk hoe die vertrouwensband tussen ons hem zo kan doen groeien en angsten in de kiem kan smoren. 

Op een gegeven moment kwam ik de man tegen die geregeld met de boxer in kwestie in de weide achter onze tuin wandelt. Ik sprak hem aan en vertelde hem dat de hond agressie had vertoond naar mijn hond en dat ik bezorgd was dat hij gebeten zou worden. Ik vroeg hem om de hond in de tuin te houden en niet vrij te laten op de weide, die immers niet zijn eigendom is. Hij reageerde als een echte 'boer', in de trant van 'als we ons daar al druk over moeten maken... zo'n dingen gebeuren nu eenmaal'. Ik heb hem er dan op gewezen dat ik dan, in het geval dat nog eens moest gebeuren, klacht zou neerleggen bij de politie. Hij was natuurlijk heel slecht gezind en nam de benen, maar vandaag zag ik dat de hond in de tuin zat en dat het hek gesloten was. Hopelijk een signaal dat de boodschap aangekomen is...

-+-+-+-

De drukte hier in huis - het geblaf, de kat die het op haar zenuwen kreeg - zorgde ervoor dat ik niet meer kon rusten in de namiddag. En zonder siësta trek ik het geen twee dagen. 

Daar kwam nog bij dat ik nietsvermoedend op mijn terrasje zat en plots gezelschap kreeg van alle kanten. Dat overprikkelde me zo, dat mensen ongevraagd bij mij kwamen zitten en taterden en mijn grenzen compleet negeerden, dat ik een angstaanval kreeg. Ik ben weggegaan en heb 48u in mijn hoofd bang geweest. De zomer komt er immers aan en mensen komen meer buiten en willen een praatje slaan. Niks op tegen, maar dring u in godsnaam niet op. Het is niet omdat ik alleen zit dat ik gezelschap wil! Er is vooral een bepaald koppel waarvan de vrouw mij zo op de zenuwen werkt dat ik slecht begon te slapen van het idee dat zij zou opduiken. En wat bleek: zaterdag kreeg ik bericht dat ze hier is. Ahum. 

Ik heb er met mijn vriend over gesproken en zelf over nagedacht en ik besef dat mijn angst enkel in mijn hoofd zit. Ik kan namelijk zelf grenzen trekken en daar kan niemand tegenop. Ik kan naar huis gaan, bij andere mensen gaan zitten, niet gaan, op een ander uur gaan... enzovoort. In de kerstvakantie keek ik ook op tegen haar komst en toen viel dat reuze mee omdat ik me voldoende afgegrensd had. Intussen besef ik dat mijn angsten in mijn hoofd zitten en dat het echte leven 'out there' is. En dus ga ik morgen wel naar mijn terrasje, met mijn vaste kliek, en vertrek ik op tijd zodat ik voldoende rust heb en toch niet in de vermijding ga, want dat wakkert de angst alleen maar aan.

Needless to say dat al deze gebeurtenissen en gevoelens me heel moe hebben gemaakt en dat ik wel een paar kwaaltjes meetors. Geen goed teken, ik heb dringend nood aan rust en die probeer ik voor mezelf te creëren, maar een voorval zoals deze week met de hond bvb kan ik niet voorzien.

Als remedie hebben we de poes even geëvacueerd. Zij is mee met mijn vriend en kan daar haar rol als Hare Majesteit ten volle spelen nu het plebs (de hond) er niet is om haar te storen in hare majesteitelijkheid.

En ik heb rust want de hond slaapt rustig bij mij tijdens de siësta omdat de poes niet rondsluipt en ik kan 's nachts doorslapen omdat de poes me niet op een ongoddelijk uur wakker maakt. Twee weekjes time out en hopelijk een beetje op krachten komen.

-+-+-+-

Vandaag heb ik een heel fijn gevoel van rust in mijn hoofd. Ik heb een kort verhaal uitgelezen, ik heb buiten gezeten met de hond, gebabbeld met mijn vriend en een dutje gedaan. Die rust geeft me weer de moed om verder te gaan en waakzaam te blijven dat ik me niet over de grens laat duwen maar de teugels zelf in handen houd.

19:02 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.