02-03-16

Parijs als HSP

Themanummer: 'Emozioni' van Lucio Battisti

'(...) qualcosa che 
e' dentro me 
ma nella mente tua non c'e' 
Capire tu non puoi 
tu chiamale se vuoi 
emozioni 
tu chiamale se vuoi 
emozioni'

Vertaald: "iets dat zit in mij/maar in jouw geest is het onvindbaar/je kan het niet begrijpen/noem het als je wil 'gevoelens'/noem het 'gevoelens' als je wil."

 

Vorig weekend trokken mijn vriend en ik naar Parijs, voor het eerst samen met de hond. In het kader van mijn intensere focus op HSP en mijn noden hadden we goed nagedacht over de randvoorwaarden om er een fijn weekend van te maken.

Enkele ideeën:

- 's avonds niet te laat eten en weinig wijn drinken
- tijdens de dag ruimte maken voor een half uurtje met een boek of een krant (niet praten, stilte)
- elke dag op tijd naar het hotel om te douchen, te rusten met een kopje thee en een dutje te doen (3u minimum)
- de tentoonstelling 's avonds bezoeken wanneer er weinig volk is
- drukke winkelstraten vermijden en voldoende buitenlucht - geen Au Bon Marché of andere grote shops
- zondag op tijd naar huis vertrekken om 's avonds nog te kunnen bekomen in de zetel
- ...

Het stelde me gerust dat we er goed over nagedacht hadden en dat ik lijstjes had gemaakt waarop alles stond wat we mee moesten nemen, inclusief op welke dag ik welke kleren zou dragen. Kleding is voor mij belangrijk, het is een emotionele keuze, ik moet me er goed in voelen en het geeft me zelfvertrouwen. 

Het weekend verliep veel beter dan het weekend naar A'dam. Ik was op voorhand minder nerveus, al vond ik het ter plaatse wel een beetje stressy om met deze nieuwe aanpak in Parijs te zijn en voor de eerste keer keuzes te moeten maken waarvan ik de impact niet kon inschatten. Gelukkig was het weer een meevaller: erg koud maar zonnig. We hebben elke ochtend een terrasje kunnen doen in de zon onder een brander en zo'n begin van de dag is voor mij ontzettend belangrijk. Reizen met onze hond was zalig. Ik was zo gelukkig dat hij erbij was en we hebben ervan genoten om hem door Parijs te zien paraderen alsof hij nooit iets anders gedaan had. 

De lessen die ik trek uit deze eerste try-out:

- volgende keer gaan we op vrijdag naar een tentoonstelling ipv op zaterdag. We gaan dan ook 's avonds wanneer het kalm is en ik veel intenser kan genieten. Op die manier hebben we zaterdag vrij om 's namiddags, wanneer het te druk wordt in de stad, naar ons hotel te gaan en wat te rusten. Een park opzoeken is helaas geen oplossing; honden mogen werkelijk in geen enkel parkje binnen. 
- 's middags een lichte maaltijd nemen ipv een warme maaltijd.
- ...

-+-+-+-

Anselm Kiefer in het Centre Pompidou was de tentoonstelling die ik absoluut wilde zien. En ik werd van mijn sokken geblazen! Mijn vriend was eerst gaan kijken en 's avonds, rond half 8, ben ik geweest. Er was misschien 20 man op de hele tts! Zalig. Geen geroezemoes, geen dringen voor een werk. De schilderijen en vooral de kleine installaties die Kiefer speciaal voor deze tts maakte bliezen me van mijn sokken. Ik was enorm ontroerd en geschokt tegelijkertijd. Zijn werk stelt veel vragen, in het bijzonder rond de mogelijkheid van een (Duitse) beschaving na WO2 en de mogelijkheid dat zo'n gruwel opnieuw kan gebeuren. La condition humaine, daar gaat zijn werk in feite over en zijn monumentale doeken waren beladen met symboliek en duisternis. Ik was zo aangeslagen dat ik achteraf Beethoven heb opgezet om schoonheid te horen en te ervaren, als een baken van licht tegen de duisternis die Kiefer schetste. Heerlijk om als HSP zo diep te kunnen gaan en doordrongen te worden van het universum van een kunstenaar. Het was lang geleden dat ik mijn HSP nog eens als een positieve karaktertrek had ervaren en het deed onbeschrijflijk veel deugd.

 

10:03 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.