02-03-16

Afscheid nemen bestaat niet?

Themanummer: 'Een Huis vol Liefde' van Clouseau

 

De moeder van de eigenares van de koffietent waar ik bijna iedere dag langsga is onverwacht overleden. Ze werd aangereden en bezweek aan haar verwondingen. De eigenares was er kapot van. Ik zag haar ogen de dag na het gebeuren en vroeg haar wat er was. Toen vernam ik dat het een kwestie van tijd was en ik zag de totale leegte en angst in haar ogen. Ook haar zoon, die ik heel graag heb, was zwaar aangeslagen. Ik loop al een week rond met de vraag of ik naar de begrafenis zal gaan of niet. Uiteindelijk voel ik dat ik mijn respect wil betuigen en het belangrijk vind om aanwezig te zijn. 

Iemand die ik vroeger als een kennis/vriendin beschouwde, maar van wie ik al een tijdje afstand neem, mailde me de doodsbrief door en zei dat de eigenares toch geen volledige week had hoeven sluiten, aangezien we in de privé toch ook maar drie dagen krijgen. Ik was en ben nog steeds in shock. Hoe versteend moet je hart zijn om zoiets te zeggen? Hoe dood is je gevoel als je zelfs het bewenen van een liefdevolle moeder niet kan begrijpen? Ik weet dat de band liefdevol was en hoewel ik geen gelijkaardige ervaring heb, voel ik empathie en leef ik mee. Ik ben geschokt dat mensen zich zo kunnen verschuilen in de loopgraven van hun eigen lijden en niet meer kunnen meeleven met anderen. Hoe is dat toch mogelijk!? Eigen lijden eerst?!?!? sealed

Mijn hart heeft het ook al zwaar te verduren gehad, tot op het punt dat ik me agressief voelde en weinig tederheid voor de wereld rondom mij voelde. Maar nooit op deze manier. Met zo iemand wil ik echt niks te maken hebben.

-+-+-+-

Onvermijdelijk duiken er herinneringen op aan het overlijden van mijn allerliefste bomma en bompa en hoe alleen ik me toen voelde in mijn verdriet. Het heeft ook heel lang - jaren - geduurd voor ik om mijn bomma kon rouwen. Hoe wreed is het dat het allerdierbaarste in de wereld je als eerste ontnomen wordt? Terwijl de shit zich alleen maar verder vermeerdert.

Elke uiting van empathie heb ik toen gewaardeerd, al waren er weinig. Het zijn toch 'maar' grootouders, die staan lager op de ladder dan ouders, ook al hebben de grootouders je opgebouwd en je ouders je vernietigd. Zelfs de mensen die wisten dat mijn grootouders me dierbaar waren, waren niet te bespeuren. Die pijn komt nu weer even de kop opsteken, ze zal altijd blijven ronddwalen om me eraan te herinneren dat medeleven een mensenleven draaglijk maakt.

Vroeger dacht ik dat er niemand zijn steun betuigde omdat ze me de moeite niet waard vonden. Nu weet ik dat het gewoon een stel angsthazen waren die niet eens 'mijn innige deelneming' durfden te zeggen. Een iemand op  mijn werk heeft het wel gedurfd, en hoewel ik hem al jaren niet meer heb gezien, heeft hij een plekje in mijn hart veroverd. Ik kan niet beschrijven hoeveel deugd het deed om me erkend te weten in mijn verdriet en rouw. Sindsdien probeer ik zelf ook moediger te zijn en anderen een teken van medeleven en medeliefde te geven.

-+-+-+-

Themanummer 'Nan's Song' van Robbie Williams

Wat mis ik mijn allerliefste bomma en bompa nog steeds. Ik was vanmiddag vertederd om iets wat mijn hondje deed en ik bedacht hoe ontzettend graag ik mijn liefde voor hem zou willen delen met mijn grootouders. Wanneer ik aan hen denk voel ik hun liefde en word ik warm en koud tegelijk. Wat zou het mooi zijn om hen ooit weer te zien, samen te kunnen terugkijken op de mooie tijden en de warmte die ze me gegeven hebben. 

Ik sluit mijn ogen en zie mezelf in de zetel zitten, tussen bomma en bompa in, dicht tegen bomma aangeschurkt, tenzij ze aan het breien was, dan kroop ik in de armen van bompa. Mijn oom zat iets verder in de zetel en was mijn speelkameraad en een vanzelfsprekende aanwezigheid. We keken dan samen naar een van de grote Hollandse tv-shows van die tijd en daarna naar de Disney show op een Franse zender. Er was altijd lekkers op tafel en de sfeer was knus en gezellig. Ik mis hen elke dag. En ik ben elke dag blij dat ze me zo graag gezien hebben. Dankzij hen heb ik liefde en geborgenheid leren kennen. Zonder hen zou ik me niet kunnen voorstellen wat er achter die woorden schuilgaat. Stel je voor wat voor een leven ik dan gehad zou hebben...

Mocht ik een wens mogen doen, dan zou ik wensen dat ik nog een keer bij hen in de keuken zou kunnen zitten met een tas thee en gewoon mogen zijn. Of nee, ik zou toch wensen dat ik niet HSP was. Dat zou mijn leven pas echt gemakkelijker maken.

20:44 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.