09-02-16

Weer om geen hond door te sturen

Themanummer: 'That look you give that guy' van Eels

 

Vandaag heeft het hier geregend tot een uur of twee, om te herbeginnen om een uur of drie. Daarna bleef het droog. Ik heb weer en wind getrotseerd om naar mijn favoriete plekje te gaan met de hond en daar wat te babbelen en de krant te lezen

Daarna heb ik 's namiddags met hond in de linkerarm en poes in de rechterarm in de zetel gelegen terwijl we naar Inspector Banks keken. Links rook de hond lekker handig nat en recht voelde de poes zijdezacht. Ik lag ongemakkelijk, maar met die twee schatjes in mijn armen kon ik me er niet toe aanzetten om te bewegen. 

Tot de hond, die pubert, pipi deed op de deurmat i.p.v. in de tuin. Toen kwam er een bui van woede opzetten. Wat denkt die kleine gvd wel? Alles doe ik voor hem met hart en ziel, en hij pist op de mat??? Over mijn dood lijk, zoals mijn vriend zou zeggen. Ik heb hem gelukkig betrapt, waardoor ik boos kon zijn en hem kom bestraffen. 

De hond in kwestie is een dwergteckel. Hij is bijna zo koppig als mijn familie van moederskant. We zijn nu twee uur later, en zowel hij als ik koppen nog. Ik geef niet toe tot hij mij een likje komt geven. Punt. Een teckel is een ontzettend koppig beest en ik laat niet met mijn voeten spelen. En ik ben al streng, wees gerust. Maar evenzeer liefdevol en zorgend en de zachtste mama die je je kan inbeelden. Maar hij moet luisteren, zo simpel is het. Ik ben baas, en niemand anders. Het wordt een interessante avond. 

Intussen is mijn vriend op cursus in Duitsland. Zijn leadership kwaliteiten moeten blijkbaar bijgeschaafd worden en dat mag iets kosten. Waarom schaaft niemand zijn liefdevolle-partner kwaliteiten bij? Dat doe ik, gratis en ten koste van mijn kruimels geluk en energie. Zoals een Waal het me op mijn zestiende al zei: 'La vie n'est pas facile'.  Benieuwd wat er van hem geworden is.

-+-+-+-

Vannacht droomde ik alweer dat ik mijn universitaire opleiding eigenlijk niet afgemaakt had en dat ik nog een jaar moest recupereren. Het lukte me niet, vanwege een donkere knappe man. Die bleek bij momenten Benedict Cumberbatch te zijn (there is a god) en bij momenten Antony (van Antony and the Johnsons) - Mephistopheles lives! Hoe dan ook, ik was alweer in paniek want studeren lukte niet meer wegens uitgebluste hersenfuncties en mijn opleiding afmaken was een zaak van leven of dood.

Ik droom dit minstens een of twee keer per week, telkens met andere nevenfiguren, maar twee constanten keren weer: ik moet blokken maar ik kan het niet, en mijn toenmalige vriendin probeert me een loer te draaien door me te ondermijnen zodat ik niet afstudeer en zij wel. Wonder what Freud would say...

-+-+-+-

Vorige week had ik ruzie met mijn vriend omdat ik hem het ultieme romantische gebaar had geschonken: een mixed tape (cd). Zijn reactie kwam per whatsapp in de vorm van: 'leuk'. Ik was diep gekwetst en er ontspon zich een discussie over gevoel versus ratio en hoe hij er niet in slaagt om zichzelf bloot te geven.

Ik ben de laatste dagen zelf naar de mixed tape aan het luisteren en vind hem pretty good. Ik verwacht meer dan een apenbericht op een diep romantische muzikale brief. Intussen is het uitgepraat en nemen we de muziek samen door, waaruit blijkt dat mijn vriend heel veel van mijn boodschappen intuïtief begrepen had, maar dat het hem aan het zelfvertrouwen ontbrak om te vertrouwen op zijn aanvoelen. Zo spijtig. Maar ook zo begrijpelijk... 

Iemand zei me ooit dat ik er geen drie jaar over moest doen om deze relatie te beëindigen indien ze niet aan mijn verwachtingen voldeed - zoals ik er in mijn vorige relatie wel drie jaar over deed. En het is waar dat mijn diepe verlangen naar een soulmate niet wordt beantwoord door mijn huidige relatie. Maar ik geloof er nog altijd in en ik hou ook van hem.

Wanneer je ooit passioneel van iemand hebt gehouden en als het ware via de navelstreng verbonden bent geweest met elkaar, dan is elke daaropvolgende relatie een toegift. Maar wanneer ik die passionele relatie in de realiteit probeer te plaatsen, dan zie ik hoe onvolkomen ze zou zijn in het omgaan met die realiteit. En dan ben ik toch blij en opgelucht dat ze de adem werd afgesneden nog voor ze tot bloei kon komen.

Maar dat neemt niet weg dat ik blijf verlangen naar die soulmate, diegene die me aanvoelt en die me laat delen in zijn gevoelens. Toon me jouw innerlijke kind, toon me jouw verlangens, dromen en besognes. Ik wil het weten. Ik eis inspraak. Want ik hou van u. En wanneer ik bemin, en eindelijk vertrouw, dan ontstaat er mogelijk iets heel bijzonders. Maar alleen als jij ook zaadjes zaait, alleen als jij ook bewatert en licht laat ontstaan. Laat het toe, ik wens het ons van harte. Want liefde houdt van aanmoediging, van passie en twijfel, van instinct en intuïtie. Mijn liefde kijkt naar jou en nodigt je uit tot een trage dans tussen minaars, die elk hun best doen om te groeien maar slechts mensen zijn.

20:39 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (1) | |  Facebook | | Pin it! |

Commentaren

Je verdient het heel hard om een lief vriendje te hebben dat zijn innerlijke kind vrij laat en zijn gevoelens en verlangens met je deelt.
Ik ben slechts een mens, maar ik kan en wil wel veel harder mijn best doen om je en ons dat te geven.
Ik help je graag met hamer, beitel, zaag en excel, maar wil graag veel meer voor je zijn.
Ik hou van je!
I miss you when you’re (not) here …
XXX

Gepost door: poeh | 10-02-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.