08-02-16

Een aflopend verhaal

Themanummer: 'Zoals een mooi verhaal' van Ann Christy (check YouTube)

 

Ik zie de toekomst somber in. F*ck de toekomst, zelfs het nu zie ik amper zitten

I AM F*CKED UP. Er zit voor mij geen mooi verhaal in, maar wat dan wel? En is het de moeite? De hulpverlening spreekt zich niet uit. Mijn TT probeert het leven draaglijk te maken, maar omdat ik al zo lang uit mijn comfort zone ben, is er niet veel therapeutische vooruitgang mogelijk.

Des te desillusionerende dat ook de angstremmer na 10 dagen een sof blijkt te zijn. Ik voel me even slecht, en geloof er nu fundamenteel nog minder in. Jaja, ik dissocieer niet meer en jaja, ik kan al eens opnieuw genieten van een moment.

Maar WTF man!?!?!? Wat met mijn dromen? Zal ik die ook maar bij het groot vuil zetten? 'Af en toe is het leven draaglijk'. Wie staat daar 's morgens voor op?

Ik wil opnieuw kunnen LEZEN. En niet Donna Leon, maar Tolstoj, Shakespeare, Rilke, Julian Barnes, Veronesi... Ik wil opnieuw kunnen NADENKEN. Me mijn huisnummer herinneren bvb. Mijn belastingbrief kunnen invullen. De krant kunnen lezen. Me verdiepen in moderne kunst, een cursus volgen...

Mijn leven is geen f*ck waard als ik niet kan lezen. Zo simpel is het. Lezen is al mijn hele leven MIJN ding. In de lagere school las ik de hele klasbib uit en beval ik de anderen boeken aan: heerlijk! In het middelbaar maakte ik kennis met Oscar Wilde, François Mauriac, Goethe en Baudelaire. Toen wist ik dat ik mijn leven wilde wijden aan de literatuur en op mijn zestiende wist ik dat ik Germaanse ging studeren. Liefst Engels / Frans, maar aangezien dat toen nog niet ging koos ik voor Engels / Duits. Wat een fantastische keuze: er ging een nieuwe wereld voor me open: Rilke, Goethe, de prachtige Duitse taal, noem maar op... En omdat ik mezelf wilde bewijzen haalde ik een prachtig diploma en had ik voor het eerst het bewijs zwart op wit: ik-ben-niet-waardeloos. 

Mijn Grote Droom was toen - in navolging van mijn vader - op mijn veertigste directeur zijn van een bedrijf en schoenen van Prada dragen. BOEM! Burn-out en depressie. Mmm, misschien was dit toch niet mijn droom? Wat is dan wel mijn droom?

Ik koos voor een schijnbaar haalbare droom: de grote klassiekers uit de wereldliteratuur lezen en bijblijven met de hedendaagse Engelse literatuur. Heerlijk hoe ik boeken verslond en me kon begraven in de verhalen en mijmeringen. 

BOEM!

Post-traumatisch Stress Syndroom valt als een leger spoken uit de kast. Mijn hersenen geraken meer en meer overspannen tot ik me zelfs mijn adres niet herinnerde. Ik kon niet meer lezen, enkel nog een eenvoudig strip. Ik was van mijn 22ste in therapie en op mijn 35ste had iemand door wat er echt aan de hand was. innocent

Gestript van alle waardigheid strompel ik nu door het leven. Wat is het allemaal nog waard? Elke dag wakker worden met pijn, bang zijn om te gaan slapen want wie weet kan ik niet slapen, naar een kruiswoordraadsel van 2 sterren staren alsof het een Chinese menu is en proberen te verdringen dat je niet meer weet wie je bent? En niet zeker zijn of je wel iemand kan zijn die de moeite waard is? En het eigenlijk teveel moeite vinden om te doen alsof je wel die iemand bent?!

Dit is geen leven.

-+-+-

Vandaag vertelde mijn FT me dat een vriendin van haar uit het leven ging stappen dmv euthanasie. Ze was hiervan erg aangedaan. Ik kon enkel denken dat het een mooi einde moet zijn aan oneindig lijden. Want wie kan voor een ander definiëren wat lijden inhoudt en wat draaglijk is of niet? Ooit lachte mijn psy me uit toen ik over euthanasie begon. Alsof het een grap is. Ik vind mijn lijden vaak ondraaglijk. En wie gaat me tegenspreken? 

-+-+-

Mijn TT is nog een week in verlof. Het lijkt eindeloos en ik verlies hierdoor nog meer mijn geloof in een oplossing. Uiteindelijk trek ik van de ene sessie na de andere en tussenin zit ik bang af te wachten, al dan niet bewust. 

-+-+-

Vandaag las ik een "wijsheid": 'Why do you stay in prison when the door is wide open?'

Welke deur? En waar naartoe? Can someone show me the f*cking way?!?!?!?!!?!?

Om het met een schitterend nummer van Bright Eyes (Road to Joy) te zeggen: 'No one ever plans to sleep out in the gutter, sometimes that's just the most comfortable place". Amen.

 

Nawoord

So I'm drinking, breathing, writing, singing
Everyday I'm on the clock
My mind races with all my longings
But cant keep up with what I got
Bright Eyes - Road to Joy

19:36 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.