11-12-17

Verzoeningspoging

Themanummer: ‘Rebel rebel’ van David Bowie

You love bands when they're playing hard
You want more and you want it fast
They put you down, they say I'm wrong
You tacky thing, you put them on

[CHORUS]
Rebel Rebel, you've torn your dress
Rebel Rebel, your face is a mess
Rebel Rebel, how could they know?
Hot tramp, I love you so!’

Ik heb beslist om opnieuw toenadering te zoeken tot mijn schoonouders en om te proberen een leefbare situatie te scheppen tussen ons. Dit zal het leven vergemakkelijken voor mezelf, voor mijn vriend en ik zal er ook veel uit leren. 

Stap 1: grenzen bewaken!

Dit weekend gaan mijn vriend en ik er een eerste keer samen langs om bij een tasje koffie wat bij te praten. Ik wil eerst mijn voelsprieten uitsteken en de temperatuur van het water voelen. Het belangrijkste hierbij is voor mij om mijn grenzen goed te bewaken, wat betekent dat ik dicht bij mezelf blijf en dat mijn kindje en ik hand in hand deze ontmoeting beleven. Ik ga naar hen toe zonder hoge verwachtingen, ik heb veel geleerd de voorbije jaren, ik ken mezelf stukken beter en ik heb een gezonde inschatting kunnnen maken van wat er vroeger fout liep. Ik kan en wil deze mensen niet veranderen, maar ik kan en zal er zelf wel op een andere manier tegenover staan. 

Stap 2: mijn vriend neemt de leiding

Aangezien iedereen nerveus zal zijn, is het belangrijk dat ik zoveel mogelijk vrijgesteld word van moeilijke momenten zoals terug naar huis keren e.d. Daarom is mijn vriend mijn belangrijkste PiC (partner in crime) en wil ik op hem kunnen terugvallen om de leiding te nemen. Zijn houding en lichaamstaal zullen ook belangrijk zijn. Het moet duidelijk zijn dat hij aan mijn zijde staat, dat we een koppel zijn. 

Stap 3: mildheid

Aangezien iedereen wat last van stress zal hebben, is de kans op misverstanden groter. Daarom moet ik mildheid aan de dag leggen, zowel voor mezelf als voor de anderen. Er is rap iets verkeerd gezegd of verkeerd geinterpreteerd. Dit zal een moeilijke stap worden, en ik zal me moeten hoeden voor mijn IC. Ik hecht nogal veel (te veel) belang aan wat mensen letterlijk zeggen, en dat is vooral voor mij lastig omdat ik een olifant ben die de dingen lang met zich meedraagt. 

Stap 4: niet alles draait om mij

Ik ga proberen om te relativeren en niet alles op mezelf te betrekken, iets waaraan ik me makkelijk schuldig maak. Ik heb hierin al veel bijgeleerd, maar het blijft moeilijk.

Stap 5: ik ben goed omringd

Ik ben de laatste tijd goed omringd door hartelijke mensen die me het licht in de ogen gunnen. Dit heeft twee kanten: enerzijds geeft het me innerlijke kracht en relativeert het het belang dat mijn schoonouders in mijn leven hebben. Anderzijds ben ik al lang niet meer met moeilijke sociale situaties moeten omgaan en dat zal dus even wennen zijn. Mijn FT beval me aan om mijn lichaamshouding goed te verzorgen door rechtop te gaan zitten, schouders open, en mijn kindje mooi naast mij vast te houden. 

 

Normaal gesproken zouden we pas volgend jaar rustig aan opnieuw contact opnemen en de kerstperiode vermijden. Helaas hebben we gisteren het vreselijke nieuws gekregen dat mijn vriend zijn zus - de enige uit de familie met wie het klikte en met wie ik nog contact heb - de strijd tegen kanker in 2018 zal verliezen. Dit zal haar laatste kerst zijn en daarom wil ik er toch graag bij zijn. Ze woont momenteel terug bij haar ouders, dus ik zal haar een paar keer zien dit jaar. Hoe ik hiermee t.o.v. haar moet omgaan weet ik nog niet, maar bij mijn schoonouders wordt niks openlijk besproken, en dat is nu voor een keer een voordeel. Het geeft me tijd om ook die situatie af te tasten en een gepaste manier te vinden om erover te praten, als dat al nodig is. 

15:17 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

06-12-17

Ondergesneeuwd

Themanummer: ‘Born to run’ van Bruce Springsteen

Oh-oh, someday girl I don't know when
we're gonna get to that place
Where we really wanna go
and we'll walk in the sun
But till then tramps like us
baby we were born to run

De voorbije twee weken zijn FUbaR geweest. Mijn Interne Criticus slaat me van ‘s morgens tot ‘s avonds bont en blauw, een domme verkoudheid kruiste mijn pad en ik ben enorm futloos. De FT voelt dat de energie in mijn lichaam niet vrijuit kan stromen en dat weerspiegelt zich in mijn leven als een gebrek aan emotionele schakering en nuance. Het lijkt wel alsof ik een slecht afgestelde radio ben die ruist en af en toe eens kort coherente muziek laat horen. 

Het spreekt voor zich dat ik van deze staat van zijn niet gelukkig word. In tegendeel, ik voel me ellendig. Ik heb nog steeds geen energie, voel me lamgeslagen door mijn IC en ik lijk wel door een moeras te waden ipv op begaanbare grond te stappen. Alles wat ik lees, zie en hoor schreeuwt me toe dat ik nutteloos ben, een waste of space, en dat ik waardeloos ben. De kers op de taart zijn dan de uitspraken van mijn vader die door mijn hoofd spoken zodra ik wakker word: ‘denk maar niet dat je iets bent’, of ‘je moet niet denken dat je beter bent dan wij’. Etcetera. 

Wanneer ik me zo depressief voel dat ik amper nog de moeite kan doen om buiten te komen, word ik een beetje bang en tegelijk opstandig. Ik ben toch wel iets waard, zeker? Waarom kan ik dat niet voelen? Wanneer ga ik eindelijk vriendschap met mezelf sluiten? Wanneer kom ik weer tevoorschijn uit deze verlammende periode? Dit houdt nu al weken aan, tijdens de fasciatherapie maken we ook geen vooruitgang en ben het stilaan beu aan het worden. Heeft diT met de aankomende kerstperiode te maken? Desensitiveer ik mezelf onbewust om de pijn aan banden te leggen? Ik weet het niet, maar het is misschien de meest voor de hand liggende verklaring van allemaal. 

Mildheid voor mezelf, dat heb ik nu het meest nodig.

14:59 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

27-11-17

De wil

Themanummer: ‘I feel just like a child’ van Devendra Banhart

Well I feel just like a child
From my womb to my tomb
I guess I'll always be a child
Well some people try and treat me like a man
Yeah some people try and treat me like a man
Well I guess they just don't understand
Well some people try and treat me like a man
They think I know shit
But that's just it

 

Tijdens de therapiesessie van afgelopen week wilde in aangeven hoe gecrispeerd mijn lichaam nu al wekenlang is en hoe zelfs de FT er weinig voeling mee krijgt en er ook moeilijk mee kan werken. De emotionele constipatie die ik nu al een hele tijd voel houdt aan. Het hindert de natuurlijke flow van mijn lichaam en fnuikt herstelprocessen e.d. Het begint me ook zelf de keel uit te hangen dat ik me voel alsof ik in een kartonnen doos zit. 

We spraken ook over stress en over hoe enorm stressgevoelig ik momenteel ben. Vorige week, bvb, ging ik naar de oogarts en om daar op tijd te geraken moet je een wekker zetten, op tijd ontbijten, en een beetje voortmaken. Ik stond in het zweet bij de gedachte aan de deadline en de lichte afkeer die ik heb van mijn auti-oogarts. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en vroeg ik me achteraf af waarom ik toch zo nerveus was geworden. Alles wat me uit mijn routine trekt schuurt in mijn binnenste als een scherp kledinglabel in je nek. 

De psy zei vervolgens dat ons lichaam niet in staat is om verschillende soorten stress van elkaar te onderscheiden. Het lichaam voelt een stijging van cortisol en dat is het dan. Als mens daarentegen, besef je dat stress voor een banale afspraak iets anders is dan reisstress of stress voor een fysieke ingreep in het hospitaal bvb. Ook de allereerste stress die we als baby ervaren, de honger die ons met de dood bedreigt indien hij niet geledigd wordt, is een primitieve stress die over dezelfde kam geschoren wordt. Maar wanneer de veer gebroken is door een teveel aan angst en stress over een periode van jaren, zoals bij mij, dan ontstaat er soms een stress voor de stress, zoals je ook bang kan zijn voor angstgevoelens. En dan ben je vertrokken, natuurlijk. 

Een van de eerste stappen die ik nu moet zetten is het trainen van mijn wil. Het is belangrijk om terug een positieve, dragende wilskracht te ontwikkelen die me naar mijn belangrijke persoonlijke doelen zal begeleiden. Iedere dag moet ik een oefening doen die mijn wil traint, puur en alleen daarvoor. Ik kan bvb even goed elke dag de eierdopjes in en uit de kast halen, als vijf minuten mediteren of een liedje zingen. Belangrijk is dat het geen concreet doel dient, maar puur een oefening is. Ik heb lang moeten nadenken wat ik zou doen, en heb besloten dat ik elke dag een hoofdstuk in het boek van Fleur Van Groningen ‘Leven zonder filter’ ga lezen. Een vriendin met HSP raadde me dit aan, maar ik ben te lui om zo’n boek te lezen en het schrikt me ook wat af. Maar als oefening lijkt het me daardoor net heel geschikt. Gewoon doen dus. Vandaag heb ik het voorwoord gelezen, morgen hoofdstuk 1 en zo gaan we door. 

De volgende stap zal het in de praktijk brengen zijn van een creatieve doelstelling. De these van mijn psy is immersd dat ik inmiddels op dat punt ben in mijn proces dat mijn lichaam en geest nood hebben aan een uitdaging, maar wel een die bij mij past en mijn grenzen niet overschrijdt. Blijkbaar schept het negeren van deze roep - en die is er wel degelijk diep in mij - ook stress, een zekere energie die geen uitweg vindt en zich op het lichaam vastzet. Om mezelf te helpen is het dus belangrijk dat ik stappen voorwaarts zet in mijn schrijfproces en de draad opnieuw opneem. Moeilijk hoor. Ik voel hier veel verzet tegen omdat het mijn routine en comfort zone doorbreekt en ook omwille van faalangst. Kan ik het wel? Wat als het niet lukt? Enz...

Er staat me dus veel te wachten en ik moet zelf de koe bij de horens vatten. Dat is nog het moeilijkste, dat je het uiteindelijk allemaal alleen moet doen. 

19:44 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende