09-11-17

Orde en regelmaat

Themanummer: ‘Your love is my love’ van Whitney Houston

 

De voorbije week, sinds vorige woensdag, was een chaotische bedoening. Eerst had mijn vriend drie dagen verlof en de vierde dag, zaterdag, vertrok hij voor een week op zakenreis. Van een normaal week/WE-ritme was er geen sprake. Ik lijd daar snel onder, het ondermijnt mijn gevoel voor orde en mijn innerlijke rust. Typisch HSP zeker?!

Vandaag was de eerste normale dag waarop ik geen afspraak had en ik zoals gewoonlijk op donderdag met de hond op stap ging. Zo zalig. Ik voelde me vrij als een vogel. Zaterdag is mijn vriend terug, al ‘s morgens vroeg, dus het WE zal ook redelijk normaal verlopen. Heerlijk. Soms ervaar ik mijn leven als zo saai omdat ik elke week mijn vaste afspraken en ijkpunten heb, maar wanneer het dan een keer anders loopt mis ik mijn vaste routine heel snel. Een leuke vaststelling, want het betekent dat mijn dagdagelijkse leven me de rust en afwisseling biedt die ik nodig heb om goed te functioneren. Ik zal mijn IC voortaan het zwijgen opleggen wanneer hij weer komt aanzetten met kritiek op mijn routineuze leven.

-=-=-=-

Daarbij aansluitend heb ik ook een belangrijk besef gehad toen ik een maand geleden op de luchthaven zat te wachten op de vlucht naar huis. De omstandigheden waren echt hoogst irritant en ik moest moeite doen om me te beheersen. Ik probeerde aan een ‘happy place’ te denken, wat ik op zo’n momenten meestal doe. Mijn gedachten gingen naar de ochtendroutine in huis en hoe ik elke ochtend na het ontbijt in een comfortabel zeteltje zit met de krant in de hand en de hond op schoot. Plots besefte ik hoe dierbaar dat moment me is en dat ik er uitgebreider van moet genieten. Sindsdien doe ik dat en haast ik me minder. Ik blijf in tegendeel een beetje langer in de zetel zitten en trek de hond nog eens dicht tegen me aan. Heerlijk warm en zacht beestje, wat hou ik toch veel van jou!

15:32 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hsp, hoogsensitiviteit, routine, rust, regelmaar, ic, interne criticus | |  Facebook | | Pin it! |

18-10-17

In contact met de energie rondom mij

Themanummer: 'Magneto' van Nick Cave and the Bad Seeds

'In love, in love, in love you laugh
In love you move, I move and one more time with feeling
For love, you love, I laugh, you love
Saw you in heart and the stars are splashed across the ceiling'

 

De voorbije dagen voel ik me rusteloos en slaap ik niet zo goed. Ik weet niet precies waarom, maar ik droom veel en intens en ik krijg de nachtmerries soms niet van me afgeschud. Ik ben ook supergevoelig voor de energie rondom mij, en ik kan me er moeilijk voor afsluiten. Ik ga er snel in mee en verlies mezelf dan een beetje. Dat is geen fijn gevoel, maar wel herkenbaar voor een HSP. 

Vandaag hing de lucht heel laag en er leek wel onheil op komst. Ik zat buiten met een kameraad en de volledige windstilte en vage oktoberzon deden denken aan stilte voor de storm. Vergelijk het met je oren die dichtgaan tijdens een vliegreis; je voelt je afgesloten van de wereld. Zo voelde ik me vandaag ook

- = - + - = -

Vorig weekend brachten mijn vriend en ik een nachtje door in Antwerpen n.a.v. Het Concert. Nick Cave vergastte ons op een magische ervaring en zette zijn laatste CD kracht bij door de prachtige live uitvoering. Hij was in grote doen en zweepte het publiek op als een bezeten sjamaan. En tot mijn grote vreugde bracht hij Jubilee Street live! Een mooie ervaring die ik niet licht zal vergeten. De hele heisa errond vergeet ik ook niet snel, vrees ik. De vreselijke tramritten, de drukte, het duwen en trekken, de chaos en het lawaai, de file en de vermoeidheid. Maar aangezien alle andere artiesten voor wie ik de reis naar het Sportpaleis zou maken het tijdelijke voor het eeuwige verruild hebben (George Michael, Bowie, Prince) was het een eenmalige opoffering. Gelukkig verbleven we in de stad en moesten we niet terug naar huis. Het leverde ons ook een hele gezellige zaterdagochtend op, waarvan ik minstens even hard genoten heb als van het concert. 

Soms klopt alles, en neem je een mentale foto van dat moment. Ik kan dan in gedachten heel vaak terug naar dat moment gaan en me eraan laven. 'They flash upon that inward eye, which is the bliss of solitude. And then my heart with pleasure fills...' uit 'I wandered lonely as a cloud' van W. Wordsworth. Ik denk dat dat een van de plezierige kanten van HSP zijn is: momenten uitknippen waarop alles klopt, zeer zintuiglijke ervaringen meestal, die we dan snel opnieuw kunnen oproepen. Zulke proustiaanse ervaringen zijn heel mooi en ik merk dat niet iedereen zo vlot associeert en op diezelfde manier met zintuigelijke indrukken omgaat. Een pluspuntje dus, joepie! ;)

- = - + - = -

Mijn vriend zoekt momenteel werk bij mij in de buurt zodat we kunnen samenwonen en samenleven. Ik verlang daar al langer naar en we hopen beide dat het er snel van komt. Helaas vrees ik dat het een tijdje gaat duren. We wisten dat er waren erop voorbereid, maar in feite hoop je toch dat het zal meevallen. Die hoop ben ik aan het verliezen en ik heb hem ingeruild voor realisme - of defaitisme? Enfin, hoe dan ook, het zal niet makkelijk worden en daar baal ik van, in gedachten wacht ik immers al zo lang...

19:54 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

11-10-17

Terug thuis

Themanummer: 'Jesus alone' van Nick Cave and the Bad Seeds

 

Het is een week van aanpassingen en die verlopen niet zo vlot. Ik schets even een beeld en ga iets verder terug dan een week. Zo zie je wat een HSP lijden kan onder veranderende omstandigheden. 

De week voor het vertrek naar Kos: dagelijks verergerende spierpijn tot mijn hoofd op ontploffen stond en mijn lijf overal pijn deed. Mentaal zwaar om te dragen, gestresseerd, schijnbaar doelloos ronddwalen.

In Kos zelf: na vier dagen begon ik me een beetje op mijn gemak te voelen en pas na vijf dagen kwam mijn stoelgang terug in beweging, leve IBS!

Na Kos (deze week): de eerste dag werd ik overvallen door een donkere wolk en bezweek ik bijna onder het gewicht van alle ellende die terug op mij viel. Hoofdpijn doemde op en de tweede dag liep ik weeral met een hoofd van 100 kilo rond. Het is nu de vijfde dag dat ik geconstipeerd ben en ik voel geen beterschap. Ik ben zweterig en heb alweer zeer gespannen schouders en nek, zelfs na een bezoek aan de FT.

Een mens vraagt zich al waarom je nog iets onderneemt wanneer het zoveel lijden veroorzaakt. Het trieste is in feite dat je het erbij neemt omdat je nu eenmaal niet anders gewend bent. Want wat houd ik nu netto over? Enkele kilo's extra en een paar fijne dagen met mijn vriend, temidden van drie weken doffe ellende. En dat is geen doemdenken, het is eerder het leven zoals het is. 

Maar ik kan niet altijd thuiszitten, ik heb ook bredere horizonten nodig dan enkel een perimeter van 10km rond mijn huis. Hoe die wens en de realiteit te combineren vallen, daar heb ik nog geen constructieve inzichten over. Voorlopig lijkt het of-of. 

14:51 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende